Brzoza brodawkowata

Drzewo dorastające do 30 metrów wysokości, choć zwykle niższe. Młoda kora jest cienka i biała, a u starszych drzew z czarnymi, grubymi spękaniami u nasady pnia. Charakterystyczne dla brzozy są gruczołowate młode gałązki i lepkie, zaostrzające się pączki.

Liście są trójkątne lub romboidalne, długości 3–7 centymetrów, o podwójnie ząbkowanych brzegach. Na górnej powierzchni są ciemnozielone, na dolnej jaśniejsze, zielonawoszare, z gęstą siateczką żyłek, które mogą być lekko brunatne lub prawie białe. Młode liście są lepkie, ale szybko stają się całkiem nagie.

Kwiaty zebrane są w kotki — męskie na końcach starszych pędów, żeńskie na młodszych. Kwitnie w kwietniu, około dziesięciu dni wcześniej niż brzoza omszona. Owocostany po dojrzeniu rozsypują się. Owoce to małe orzeszki z dwu- lub trzykrotnie szerszymi skrzydełkami, rozsiewane przez wiatr na duże odległości. Są bardzo drobne i lekkie \- masa tysiąca nasion wynosi zaledwie 0,12g.

Drewno jest białe z żółtym lub lekko różowawym odcieniem, średniotwarde i trudno łupliwe. Wykorzystuje się je do produkcji mebli, sklejki i drobnych przedmiotów. Podczas suchej destylacji drewna otrzymuje się dziegieć \-gęstą smolistą substancję o charakterystycznym mocnym zapachu i gorzkim smaku. Był stosowany powszechnie do impregnowania skór, smarowania butów, stosowany jako smar, uszczelniacz do beczek, a także w leczeniu ran i chorób skóry, odstraszania owadów i smarowania kopyt zwierzętom gospodarskim. Obecnie stosowany w dermatologii.

Brzoza brodawkowata jest wiatropylna — jej lekkie nasiona zaopatrzone w skrzydełka rozsiewane są przez wiatr, co czyni ją jednym z pierwszych gatunków zarastających nieużytki.